Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΡΕΜΙΑΣ

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΑΓΩΓΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
   ''ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ'' :ΘΥΜΟΣ

«Σε έναν τόπο πολύ-πολύ μακριά από εδώ, αλλά και πολύ-πολύ κοντά μας υπάρχουν δυο πολιτείες. Η πολιτεία του θυμού και η πολιτεία της ηρεμίας»
Πώς νομίζουμε ότι είναι αυτές οι πολιτείες; πώς να είναι τα σπίτια εκεί; πώς είναι ο ουρανός τους; τι χρώματα θα έχουν; γιατί; Χωριζόμαστε σε ομάδες και τις φτιάχνουμε όπως τις φανταζόμαστε : 










«Οι άνθρωποι δεν ζούσαν για πάντα σ’ αυτές τις πολιτείες αλλά πηγαινοερχότανε από τη μία στην άλλη. Δεν ξέρανε πώς γινόταν αυτό αλλά έτσι ξαφνικά κάτι γινόταν και ΜΠΑΜ! εκεί που απολαμβάνανε τη φύση στο πάρκο της Ηρεμίας βρισκότανε στην πολιτεία του θυμού. Αρκούσε μια λέξη, μια πράξη και χάνανε την ηρεμία τους. Μικροί, μεγάλοι, μαμάδες, παιδιά, όλοι κάπου-κάπου κάνανε το μαγικό ταξίδι. Άλλοι συχνότερα, άλλοι πιο σπάνια. Πολλές φορές βρισκότανε εκεί με παρέα, με το φίλο τους, το αδελφάκι τους, τη μαμά τους, αλλά αυτό δεν τους βοηθούσε καθόλου, γιατί  στην πολιτεία του θυμού όλοι μιλάνε, και μάλιστα δυνατά, αλλά κανείς δεν ακούει. Δεν τους άρεσε λοιπόν και πολύ όταν βρισκόταν εκεί, κάναν πράγματα για τα οποία μετά νιώθανε άσχημα σαν κάτι να τους ενοχλούσε, νιώθαν σαν…». Σαν τι νομίζετε ότι νιώθανε;

Εσείς πώς νιώθετε όταν θυμώνετε;(Απαντήσεις)
Σαν μηχανή έτοιμη να εκραγεί 
Σαν μπαλόνι έτοιμο να σκάσει 
Σαν ταύρος σε υαλοποωλείο 
Σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί
Σαν καζάνι που βράζει

Διαβάζουμε το ποίημα της Ρ.Δαμηλάκη


Τι με κάνει να θυμώνω 
Αλήθεια δεν καταλαβαίνω. 
Το μόνο που ξέρω να σας πω 
Γίνομαι ηφαίστειο 
Έτοιμο να εκραγώ! 

Μοιάζω πυροτέχνημα φωτεινό, 
Έτοιμο στη φωτιά να μπω. 
Ίσως και ταύρος που βγάζει καπνούς 
Από τα ρουθούνια του πυκνούς! 

Μήπως, όμως, μοιάζω με μπαλόνι 
Που αντί να ξεφουσκώνει 
Μπαμ, σκάει σαν κανόνι


                           ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΘΥΜΟΥ














«Λυπόταν αλλά δεν ξέραν και τι να κάνουν για να μην ξαναβρεθούν εκεί. Στεναχωριότανε για τις ώρες και μέρες που χάνανε εκεί χωρίς φίλους και ζηλεύανε κάποιους κατοίκους της Ηρεμίας που σχεδόν ποτέ δεν κάναν αυτό το ταξίδι ή το κάναν, αλλά πολύ γρήγορα γυρνούσαν πίσω. Μια μέρα λοιπόν αποφασίσανε να κάνουν μια συνέλευση για να συζητήσουν όλοι μαζί και να βρουν λύση στο πρόβλημά τους.
-Δεν με πειράζει όταν θυμώνεις, εξάλλου όλοι θυμώνουμε, με πειράζει όμως όταν ουρλιάζεις και κλωτσάς τα παιχνίδια σου, είπε μια μαμά στο γιο της .
-Με θυμώνει όταν μου τραβάς τα μαλλιά.
-Το κάνω επειδή μου αρπάζεις την κούκλα μου, είπαν δύο κοριτσάκια.»
Εσάς παιδιά τι σας θυμώνει;
«Νομίζω ότι βρήκα τη λύση φώναξε κάποιος. Τώρα που μιλάμε δεν θυμώνουμε, να συζητάμε λοιπόν και να λέμε τι μας πειράζει. Κι αν νιώθουμε μερικές φορές σα μπαλόνι έτοιμο να σκάσει γιατί να κάνουμε μπαμ τρομάζοντας όλο τον κόσμο και να μην ξεφουσκώσουμε σιγά-σιγά ;»
Τι άλλο θα προτείνατε να κάνουν για να ξεπερνούν πιο γρήγορα το θυμό τους και να επιστρέφουν στην πολιτεία της Ηρεμίας;
Συζητάμε για καταστάσεις που μας θυμώνουν και προτείνουμε τρόπους διαχείρισης του θυμού μας.
Διαβάζουμε τα βιβλία  'ΘΥΜΩΝΩ΄'ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟ' (Μοντέρνοι Καιροί) και ΄Το πρώτο μου βιβλίο για τα συναισθήματα' (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ) ,'Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε' , ΄ Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε '(ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ),Προσοχή το πρόβατο δαγκώνει, ταυτιζόμαστε με καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες και δραματοποιούμε μερικές από αυτές .











ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΟΥΜΕ

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΡΝΟΥΜΕ

      ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΤΟ ΘΥΜΟ ΜΑΣ





Διαβάζουμε το παρακάτω παραμύθι με το μικρό χελωνάκι ,που μας διδάσκει ακόμη έναν τρόπο διαχείρισης του θυμού μας:

«Το μικρό χελωνάκι, κάθε φορά που πήγαινε στο σχολείο έμπλεκε σε καβγάδες με τα άλλα μικρά χελωνάκια, που το πείραζαν και το χτυπούσαν. Ο δάσκαλος το τιμωρούσε. Μια μέρα συνάντησε τη μεγάλη χελώνα, η οποία του είπε πως η απάντηση στο πρόβλημά του ήταν το καβούκι του. Το συμβούλευσε να κρύβεται στο καβούκι του κάθε φορά που θύμωνε, μέχρι να αισθανθεί καλύτερα. Το χελωνάκι εφάρμοσε τη συμβουλή της χελώνας, και όλα βελτιώθηκαν: σταμάτησε τους καβγάδες, ο δάσκαλος δεν το μάλωνε πια και άρχισε να του αρέσει το σχολείο». 
Μιμούμαστε το χελωνάκι
Η τεχνική της ηρεμίας της χελώνας
Περπατάμε στην πολιτεία της Ηρεμίας ήρεμα, χαρούμενα, χαλαρά. Με ένα δυνατό χτύπημα περνάμε στην πολιτεία του θυμού, πώς γίνονται τα πρόσωπά μας εδώ; πώς περπατάμε; πώς είναι οι κινήσεις μας; Δείχνουμε το θυμό μας με όποιον τρόπο μπορούμε να φανταστούμε.

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ


1.ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ;
2.ΣΤΕΚΟΜΑΙ , ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑΩ ΩΣ ΤΟ 10
3.ΗΡΕΜΗΣΑ

ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΘΥΜΟΜΕΤΡΟ

Το θυμόμετρο
Βάζουμε να ακούσουμε μουσική (Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ- ΕΥΑΝΘΙΑ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ)
και γινόμαστε όλοι μια μεγάλη αγκαλιά στην πολιτεία της Ηρεμίας.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου